Waarom Kelly Anderson 'De stem van het diepe' schreef: een brief van de auteur

Beste lezer,

Ik bracht mijn jeugd door aan de stranden van Brits-Columbia, waar De stem van het diepe zich afspeelt. Mijn oma van moederskant zat vaak naast me, met onze tenen in de getijdenpoelen, terwijl ik op zoek ging naar agaten en heremietkreeftjes. Ik leefde zo ongeveer in mijn badpak en was zelden binnen te vinden. Ik verzon verhalen over zeedieren en schreef die later op, terwijl ik opgerold op de bloemenbank van mijn oma lag.

Toen ik twaalf was, verhuisden we weg van de oceaan. In ons nieuwe huis bleef ik steeds vaker binnen in plaats van buiten te spelen. Ik schreef een sprookje dat uiteindelijk meerdere notitieboeken vulde, maar het was het laatste verhaal uit mijn kindertijd dat ik ooit op papier zette. Ik zat inmiddels op de middelbare school. Ik was introvert en werd gepest. Daardoor raakte ik ervan overtuigd dat er voor iemand zoals ik geen plaats was als verhalenverteller.

Ik verruilde mijn verhalen voor sportteams en uitstekende cijfers en worstelde me vervolgens door de universiteit heen. Tijdens mijn studie geneeskunde werd ik tot het uiterste gedreven. Ik werd afgebroken en opnieuw opgebouwd tot iemand die zonder moeite nachtdienst na nachtdienst op de spoedeisende hulp kon draaien. Terwijl jij dit leest, ben je waarschijnlijk ook bezig om een eindeloze lijst met taken af te werken, een overvolle mailbox bij te houden en een strak schema te volgen dat voortdurend om je aandacht vraagt. Net als jij werd ik daar heel bedreven in. In de loop van mijn medische carrière heb ik meer dan zeventigduizend patiënten behandeld.

Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog fictie zou schrijven. Maar in 2019, tijdens een erg moeilijke periode in mijn leven, diende De stem van het diepe zich plotseling aan, volledig gevormd. Het voelde als een verre verwant van het sprookje dat ik ooit in al die notitieboeken had opgetekend. Het dwong me stil te staan bij de gevaren van onze moderne prestatiemaatschappij en bij de risico's van een leven dat vrijwel uitsluitend wordt geleid door ons rationele denken. Het bracht het innerlijke gemis onder woorden dat we vaak niet weten te vullen: de onbeantwoorde vragen over wie we zijn en wat de betekenis van dit leven is. Tegelijkertijd herinnerde het me er geduldig aan dat de natuur een woordeloos tegengif kan zijn; iets dat verder reikt dan menselijke taal en tijd en ons verbindt met de schoonheid en zingeving waarvan we diep van binnen weten dat ze mogelijk zijn. De stem van het diepe vroeg mij om terug te keren naar de versie van mezelf die bestond voordat ik dat allemaal was vergeten.

Een paar weken geleden dreef ik samen met mijn beste vriendin in zee toen zij me vroeg welke boodschap ik mijn jongere zelf zou willen meegeven. Zonder erover na te denken hoorde ik mezelf antwoorden: ik kom je halen.

Tegenwoordig schrijf ik elke ochtend, zonder een dag over te slaan, in een poging de afstand tussen mijzelf en het mysterie van de natuur te overbruggen. Ik schrijf om thuis

te komen bij mezelf, bij het meisje dat ik was op de middelbare school, bij die delen van onszelf die we soms tijdelijk uit het oog verliezen. Voor de stem die bij ons allemaal in de diepte leeft.

Dank je wel dat je de tijd neemt om dit verhaal te lezen.

Kelly Anderson