Leesfragment uit 'Operatie Porcus'

Operatie Porcus is het eerste deel van de spectaculaire nieuwe Deense misdaadserie van Kim Hundevadt. 

***

Donderdag 2 november

1.

Veronica legde beide handen op Michs borst en duwde hem om. Hij liet zich achterover op het bed vallen en zij wierp zich lachend bovenop hem.

‘Mijn grote Deen,’ zei ze en ze ging schrijlings op hem zitten met een knie aan elke kant. ‘Je luistert helemaal niet naar wat ik zeg. Waar maak je je zorgen over?’ 

Mich veegde haar korengele haar weg van haar gezicht en keek in een paar felle blauwe ogen. Zweedse kleuren, Zweeds accent.

Hij antwoordde niet, maar greep haar ronde heupen vast. Veronica’s vermogen om te genieten van het leven, en ook van goed eten en goede wijn, had zijn sporen nagelaten op haar lichaam. Want ze wilde, zoals ze zelf met een twinkeling in haar ogen had verklaard toen ze op een avond voor de spiegel stond, liever blij dan slank zijn. Hij vond dat prima. Misschien was het vooral haar luchtige karakter waardoor hij zich zo goed voelde als ze samen waren.

Maar Veronica had gelijk. Hij vond het moeilijk om aan iets anders te denken dan aan het verhaal. Het maalde continu rond in zijn gedachten. En de afgelopen weken had het zich ook een weg gevonden naar zijn nachtrust.

Mich pakte Veronica’s heupen harder vast en duwde haar achterover zodat ze zacht op haar rug landde. Ze liet haar schouders in het matras zinken, ademde diep uit en sloot grinnikend haar ogen. Hij rolde op zijn zij en knoopte haar broek los. Toen legde hij zijn hand op haar buik, die nog een laatste restje had van de zomerse gloed, ook al lag november al als een natte deken over de stad.

Mich ging in gedachten terug naar hun eerste ontmoeting in mei. Ze hadden toen beiden als vaste gewoonte te genieten van een americano met koude melk in een café dat om de hoek lag van de krant Morgenbladet in Nørreport, waar hij al zijn hele volwassen leven werkte. Op een dag waren ze aan de praat geraakt. Veronica had verteld dat ze een vintageboetiek in de binnenstad had. Toen ze opstond om te vertrekken, vroeg ze of hij zin had om na sluitingstijd samen iets te gaan drinken. Na drie glazen en wat tapas stelde Mich voor om een taxi te nemen naar zijn appartement in Vesterbro. Nu sliepen ze om de twee weken samen, wanneer haar dochter bij haar ex-man was.

Hij liet zijn hand tot onder Veronica’s navel glijden en kon voelen dat ze zin had. Zij haalde nog een keer diep adem om haar lichaam voor te bereiden op het genot dat ging komen. En toen kwam er opeens een gedachte in hem op.

Misschien is het niet te laat om te leren weer lief te hebben. 

Mich was eigenlijk opgehouden te geloven dat hij dat vermogen nog had. Gedurende een lange periode had hij zijn huwelijk te gronde gericht. Hij was zich er pijnlijk van bewust dat hij door de scheiding van Alberte, Anna, zijn enige kind, dat meer voor hem betekende dan wie dan ook, in de steek had gelaten. De afgelopen twee jaar had hij een reeks van losse relaties gehad. En het mislukken van zijn privéleven werd ook niet gecompenseerd door succes in zijn werk. Mich was net zesenveertig geworden, maar zijn collega’s bij Morgenbladet en ook anderen in de branche waren al lang tot een soort van consensus gekomen dat het woord dat Michael Molls carrière als journalist het beste kon omschrijven het woord ‘mislukt’ was.

Mich wist al lang dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij uit de onderzoeksgroep, de prestigieuste redactie van de krant, zou worden gegooid. Zolang iedereen zich kon herinneren, had hij niets van enige betekenis onthuld. En hij zou waarschijnlijk binnenkort de keus krijgen tussen het schrijven van nietszeggende verjaardagsmeldingen op de pagina met familieberichten of akkoord gaan met een vrijwillig ontslag en een paar maanden extra loon mee als bonus voor het pakken van zijn biezen. 

Of had hij het nog steeds in zich? De trots op het vak. De wil om te strijden voor waarheid en rechtvaardigheid. Het vermogen om zich als een terriër vast te bijten in een zaak omdat die smeerlappen eraan moesten geloven.

De afgelopen weken was er, tot verrassing van Mich zelf, iets in hem ontbrand. Voor de eerste keer sinds hij jong en pas afgestudeerd was, had hij het vuur voelen branden. Het verhaal was een obsessie geworden. 

Op grond van gelekte documenten had hij twee kritische artikelen geschreven over de grootste varkensfokker van het land, Søren Poulsen. In het ene artikel onthulde hij dat Poulsen een vermogen verborg in belastingparadijzen. In het andere dat hij zaken deed met een Russische oligarch die in verband kon worden gebracht met van alles en nog wat, van corruptie tot oorlogsmisdaden.

De varkensfokker had boos gereageerd en beweerd dat hij niets onwettigs deed, maar de leiding van de krant had Mich gesteund.

Toen Søren Poulsen plotseling verdween, kon Mich in een derde artikel vertellen dat de varkensfokker eerder een dreigement had ontvangen van een van zijn Russische handlangers. En in een begeleidend commentaar insinueerde hij dat het Poulsens eigen schuld was, wat zijn lot dan ook was. Als hij zaken deed met een crimineel type als Roman Usmanov, zou hij moeten weten dat hij zijn eigen veiligheid op het spel zette.

Dat laatste had een interne uitbrander opgeleverd van Michs redactiechef, die het commentaar niet van tevoren had gelezen en het had ook wat commotie veroorzaakt op sociale media. Want hoe netjes was het om met zo’n verraderlijke aanval te komen op een zakenman die mogelijk slachtoffer was geworden van een ernstig misdrijf. 

Mich was gedwongen om excuses aan te bieden. Maar hij had nergens spijt van. Hij was ervan overtuigd dat hij gelijk had. 

Zijn hand had de spleet tussen Veronica’s benen bereikt. Hij kende de weg en bewoog bijna uit zichzelf. Veronica haalde adem met korte stoten, boog haar nek naar achteren en begroef haar hoofd in het matras. 

Toen verstijfden ze allebei. Er weerklonk een hoog geluid door het appartement, kort, metaalachtig, hard. Het raakte Mich en sidderde langs zijn ruggengraat als een lichte elektrische stoot. 

‘Wat was dat?’

Veronica ging abrupt zitten en keek hem met een blik vol verwondering aan.

Het was een paar seconden stil. Toen klonk het geluid nog een keer.

In die korte pauze begreep hij het.

Hij zette zich met zijn armen af van het matras en ging staan.

Hoe raar het ook was, dit kon alleen betekenen dat er precies op dit moment een persoon voor zijn deur stond op de derde verdieping. Het was kwart voor twaalf. Op een heel gewone donderdagavond.

‘De deurbel,’ zei hij.

Hoewel hij het hardop zei, begreep hij niet wat er gebeurde. Het was op zijn minst drie jaar geleden dat de bel voor het laatst had geklonken en toen was het een collectant geweest voor het Rode Kruis die door iemand naar binnen gelaten was. 

‘Ja?’

Veronica trok het dekbed over zich heen. Ze keek verward.

Mich pakte zijn onderbroek en t-shirt op van een hoopje op de grond en kleedde zich aan. Ondertussen probeerde hij te bedenken wie het in godsnaam zou kunnen zijn.

Hij bedacht dat de oude dame die onder hem woonde een keer ’s nachts had aangebeld omdat er water naar beneden drupte in haar badkamer uit een verstopte afvoer. Was het weer mis?

Of was er iets gebeurd met Anna? Zou de politie zich toegang verschaffen tot de hal en bij hem aanbellen om te vertellen dat er iets vreselijks was gebeurd? Hij kreeg een onbehaaglijk gevoel. Ongeacht wat het was, het was vast geen goed nieuws dat daarbuiten wachtte.

‘Ik heb werkelijk geen idee wie het is,’ zei hij.

Mich keek door de deurspion. Het was donker in de hal. Hij zag nog net de trapleuning maar verder niets. Dit was raar.

Een ogenblik stond hij met twee vingers op de deurklink. 

Een dronken idioot had vast bij de verkeerde deur aangebeld. Dat moest het zijn. Niets aan de hand. Nu kon hij terug in bed kruipen, Veronica omhelzen en zijn hand verder laten gaan waar hij gestopt was.

Hij zette twee stappen in de richting van de slaapkamer maar iets maakte dat hij stopte. Nieuwsgierigheid? Plichtgevoel? Wat als er iets belangrijks was gebeurd? Of iets ernstigs? Iets waarop hij zou moeten reageren?

Mich keerde zich om en opende de deur, nog steeds een beetje aarzelend. Op hetzelfde moment hoorde hij vier verdiepingen lager de straatdeur dichtslaan. Hij drukte op de knop om het licht aan te doen. Dat voelde geruststellend. Toen zag hij een witte envelop op de mat liggen en hij raapte die op.

‘Aan Michael Moll,’ stond erop.

Veronica had haar zwarte gebreide trui aangetrokken, ze leunde tegen het deurkozijn van de slaapkamer en staarde naar hem in de hal alsof ze op een verklaring wachtte. Hij wapperde met de brief.

‘Er is niemand,’ zei hij. ‘Ik hoorde de deur beneden dichtklappen dus hij is weer vertrokken. Of zij. Maar ik vond deze.’

Mich stapte naar binnen en deed de deur achter zich dicht. Toen maakte hij de envelop open. Het enige wat erin zat, was een kleurenfoto. De fotograaf had heel erg ingezoomd op een gezicht dat bleker en magerder was dan Mich zich herinnerde. Het had een uitdrukkingsloze blik en er was geen spoortje te zien van de charmante onbeschaamdheid die onderdeel was geworden van zijn persoonlijkheid. Maar er was geen twijfel mogelijk: de man op de foto was Søren Poulsen. Hij stond voor een witgekalkte muur en keek recht in de camera.

‘Er staat iets op de achterkant,’ zei Veronica.

Mich draaide de foto om. De boodschap was handgeschreven in roestkleurig schrift:

Ontmoet mij vannacht hier:

Serritslevvej 47

7990 Øster Assels

Groet Søren Poulsen

Hij dacht een ogenblik na en gaf de foto aan Veronica. Zij staarde er lang naar.

‘Wat is dit verdorie voor iets? Heeft hij dit zelf geschreven?’

‘Ik weet het niet,’ zei Mich. ‘Dat is niet ondenkbaar. Ik weet best dat ik zelf heb meegeholpen aan het op gang brengen van de speculaties dat iemand Poulsen heeft laten verdwijnen. Maar het kan ook zo zijn dat hij er zelf vandoor is gegaan. Of ondergedoken is omdat hij bedreigd is of omdat zijn bedrijf op instorten staat. En nu wil hij dus zijn eigen versie vertellen.’

‘Aan de journalist die het meest kritisch over hem heeft geschreven?’

‘Ja, waarom niet. Dat past precies bij Søren Poulsen.’

‘Maar waarom vertelt hij het niet gewoon hier? Als hij toch net bij jouw deur is geweest? Of heeft hij iemand gestuurd?’

Mich zei even niets. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb geen idee,’ zei hij. ‘Maar ik denk het.’

Toen liep hij de slaapkamer in, opende de kast en pakte een zwarte spijkerbroek van de stapel.

‘Ben je van plan om ernaartoe te gaan?’

‘Ik moet wel.’

‘Maar nu? Het is bijna middernacht?’

Hij ging op het bed zitten en keek haar aan.

‘Er staat dat we elkaar vannacht moeten ontmoeten. Øster Assels ligt ergens in Noord-Jutland. Ik doe er minstens vier uur over om daarnaartoe te rijden, dus het is al bijna ochtend voor ik er ben. Het is een wilde gok, Veronica. Ik kan niet gewoon wachten tot morgen en het risico lopen dat hij weg is.’

‘Heb je zijn nummer niet? Kun je hem niet eerst bellen?’

‘Dat kan ik best proberen als ik in de auto zit, maar zijn telefoon is dood geweest sinds hij verdween.’

‘Maar het kan vreselijk gevaarlijk zijn, Mich. Wat nu als die krankzinnige Rus erachter zit? Het ziet er op die foto niet naar uit dat het heel goed gaat met Søren Poulsen. Ik vind dat je de politie moet bellen.’

‘Waarom zou een Russische oligarch de moeite nemen om een val voor mij te zetten? Hij heeft er geen belang bij om mij iets aan te doen. En ik ben ook al meer dan twee weken aan het ruziemaken met politiemensen, omdat ik niet wil vertellen wie mijn bronnen zijn. Dus ik heb eerlijk gezegd geen zin om ze er nu bij te betrekken. In elk geval niet voordat ik heb uitgevonden waarom Søren Poulsen met me wil praten.’

Veronica fronste haar voorhoofd en keek hem aan.

‘Het bevalt me helemaal niet,’ zei ze.

Mich ging weer staan en pakte een blauw geruit katoenen overhemd dat aan het einde van de kledingstang hing.

‘Dit is het grootste verhaal dat ik in twintig jaar heb gehad, Veronica. Er zijn mensen die zullen beweren dat dit het enige verhaal is dat ik in twintig jaar heb gehad. Maar ik ben erdoor gegrepen. En ik wil het tot op de bodem uitzoeken.’

‘En je baas dan? Moet zij het niet weten?’

‘Natuurlijk wel. Ik bel haar vanuit de auto.’

Veronica kneep haar ogen samen.

‘Ik ben echt wel voorzichtig,’ zei hij.

‘Beloof het,’ zei ze. ‘En laat van je horen, zodra je iets weet en zo snel je kunt.’

‘Op mijn eed als padvinder.’

‘Jij bent nooit padvinder geweest, Mich. Je hebt zelf verteld dat je op handbal zat.’

‘Ik ben een week padvinder geweest, maar ik was niet zo goed in stokjes snijden. En toen was handbal het enige wat over was in de stad waar ik vandaan kom. Ik beloof het. Op mijn handbal-eer.

Ze gaf hem een tik.

‘Ik ga nu naar huis maar ik ruim eerst wel even de keuken op.’

Mich gooide een laptop en een oplader in een tas, greep zijn leren jack van de kapstok en stak zijn voeten in een paar korte, bruine laarzen. Toen kuste hij Veronica en opende de deur.

‘Kom je naar mij toe als je morgenavond terug bent?’ vroeg ze.

Hij draaide zich om en keek haar aan.

‘Zeker weten.’

Toen deed hij de deur dicht en liep snel de trap af.

Vrijdag

3 november

2.

Mich liet zijn blik over Knudsgade heen en weer gaan.

Wanneer had hij voor het laatst in zijn auto gereden? Waar kon hij die neergezet hebben?

Hij liep een stukje in de richting van Istedsgade, draaide zich om en liep in de tegenovergestelde richting terwijl hij alle kanten op keek. Waarom was het verdorie toch altijd zo moeilijk om te onthouden waar hij de auto geparkeerd had?

Toen spotte hij eindelijk iets wat leek op een witte Hyundai Kona Electric, op zo’n honderd meter afstand in de richting van Vesterbrogade. Een druk op de sleutel en de Kona reageerde met een paar korte knippersignalen.

Hij was er nog steeds niet aan gewend dat hij een auto had en schaamde zich er ook een beetje voor omdat hij altijd had geroepen: ‘Auto’s de stad uit,’ als collega’s bij de krant mopperden over de hoge autokosten of het gebrek aan parkeerplaatsen in de binnenstad en daar direct omheen. Maar hij had zichzelf wijsgemaakt dat hij zijn bejaarde ouders in Vindsted vast wat vaker zou bezoeken, de stationsstad in West-Jutland waar hij opgegroeid was, als hij niet elke keer een half etmaal kwijt was met rondhobbelen in bussen en treinen. En toen was hij gevallen voor wat de bank een groene lening met een bijzonder lage rente noemde.

Mich had eerlijk gezegd een hekel aan dit soort taalkundige opsmuk en verfraaiing. Eigenlijk zou het verboden moeten zijn voor bedrijven om reclame te maken met het feit dat ze de aarde met wat minder kracht en vastbeslotenheid naar een klimaatcatastrofe leidden dan hun concurrenten. 

Er bestaat verdomme niet zoiets als auto’s die groen genoemd kunnen worden, dacht hij. De batterijen van een elektrische auto waren een belasting voor het klimaat en bevatten materialen, waaronder lithium, die werden gewonnen met negatieve consequenties voor het milieu. Mich was al langer van plan om een serie kritische artikelen te schrijven over de huichelarij en greenwashing in de marktvoering van financiële producten, maar dat was een van de ideeën – en daar had hij er helaas meer van volgens zijn redactiechef – waar nog niets van was gekomen. 

Op dit moment had hij ook een hekel aan zichzelf omdat hij er niet voor had gezorgd dat de batterij opgeladen was. Er was maar stroom voor zesendertig kilometer gaf het scherm aan, wat precies genoeg was om de eerste rustplaats langs de snelweg met oplaadplekken te halen. Irritant dat er al zo vroeg een gedwongen koffiepauze was, terwijl hij nog een lange nacht rijden voor de boeg had. 

Hij toetste het adres in op zijn mobiel en kon zien dat hij blijkbaar naar Mors moest. Beter gezegd, naar iets wat eruitzag als een verlaten landgoed in het zuidelijke deel van de Limfjord. Hij had driehonderdvijfennegentig kilometer en vier uur rijden voor de boeg. Plus de laadpauzes onderweg.

Mich reed weg, zette de radio aan en viel midden in het einde van het radionieuws van middernacht terwijl hij Kopenhagen uitreed. De regering had weer gedoe met de coalitiepartijen die tegenovergestelde dingen wilden. Meer klimaat, minder belasting, meer welvaart. Dat kan onmogelijk samengaan. Zowel de groene partij, De Grønne, als de democratische partij, Frie Demokrater, dreigde de steun in te trekken. En er werd gespeculeerd dat premier Frederik Maltesen van de socialistische Arbejderpartiet binnenkort gedwongen zou zijn om verkiezingen uit te schrijven. Niet veel mensen twijfelden eraan dat hij het al gedaan zou hebben, ware het niet dat het ernaar uitzag dat hij de verkiezingen zou verliezen en daarmee ook het laatste beetje reële macht dat hij nog had. 

De nieuwslezer kwam bij het weerbericht. Een lagedrukgebied trok vanuit het westen over het land. Met krachtige regen en harde wind met windstoten tot stormsterkte. Automobilisten moesten zich erop voorbereiden dat de Grote Beltbrug in de loop van de nacht zou kunnen worden afgesloten. De politie raadde aan niet onnodig de weg op te gaan.

Mich ging harder rijden in de hoop dat hij bij de brug zou zijn voordat hij dicht ging. De Kona kon zonder problemen honderdvijftig kilometer per uur halen en waarom zouden snelheidscontroleurs zich in dit heftige weer wagen?

Hij zou zijn baas moeten bellen, maar Pernille Hvid was het type dat al om halfzes in de ochtend e-mails verstuurde. Zij was allang naar bed en er was geen reden om haar te wekken of te storen met een sms als hij over een paar uur toch meer zou weten. Als dit een grap zou blijken te zijn, zou hij weer thuis kunnen zijn voordat het licht werd en naar zijn werk kunnen gaan zonder iets uit te hoeven leggen.

Bovendien was er een risico dat zij hem zou opdragen om de zaak aan de politie over te dragen en thuis te blijven in Kopenhagen. Michs instelling was dat je nooit moest vragen naar iets waarop je geen antwoord wilde krijgen. Hij besloot dat zijn belletje kon wachten.

Op de rustplaats bij Karlslunde koppelde hij de kabel van een snellader aan de stekker van de auto en ging op de achterbank liggen. Om de wachttijd te verdrijven, zette hij een podcast op waarin twee zelfbenoemde orakels hun kritische oordeel gaven over actuele zaken, meestal zonder enige last te hebben van veel kennis van de onderwerpen waarover ze praatten. Een collega had Mich getipt dat ze in de laatste aflevering over hem hadden gediscussieerd en over zijn artikelen, wat had geleid tot een tamelijk lange bespreking van de zaak rond Søren Poulsen. Hij had een hekel aan dat soort podcasts en had eigenlijk besloten om de tip te negeren. Maar het zou een lange nacht worden. Hij gaf het een kans.

De presentatoren begonnen met een korte samenvatting, hoewel er nauwelijks Denen konden zijn die de zaak niet zouden kennen, in elk geval in grote lijnen:

Drie weken eerder was Søren Poulsen, de grootste varkensfokker van het land, spoorloos verdwenen, wat veel belangstelling had gewekt in de Deense media. Poulsen was de eigenaar van een aantal grote varkensfokkerijen in Jutland en als voorzitter van de belangenorganisatie van de landbouw was hij een markante stem in het openbare debat. Hij verdedigde de landbouw met een nooit aflatende slagvaardige charme. En hij was vaak succesvol bij het pareren van aanvallen op zijn beroep door de draak te steken met mensen uit Kopenhagen en hun gebrek aan kennis van de realiteit op het platteland en hun huichelarij wanneer ze zich zorgen maakten over het welzijn van koeien en varkens, terwijl ze zich ondertussen tegoed deden aan goedkoop gehakt uit de aanbieding.

De ene presentator, een acteur die altijd veel vet in zijn haar had, merkte op dat Søren Poulsen ook een man was met nauwe connecties met een aantal politici in Christiansborg. Hij stond altijd op de lijst wanneer een zakenblad één keer per jaar een jury de honderd machtigste Denen liet kiezen en hij was door de jaren heen vaak genoemd als een voor de hand liggende kandidaat in verschillende linkse regeringen. 

De andere presentator, een landelijk bekende komiek, vulde aan met een invalshoek die uitvoerig was uitgemeten in de roddelpers en die zelfs door de serieuze kranten en passant was genoemd: dat Søren Poulsen zich een paar jaar eerder had laten scheiden van zijn vrouw en was getrouwd met Katja Bech, de vroegere nieuwslezeres en tv-presentator, die kortgeleden was benoemd tot hoofd communicatie bij Dansk Landbrug, de landelijke belangenorganisatie van de boeren.

‘De nachtmerrie van een tv-ster: mijn man is verdwenen,’ las de komiek hardop voor van de voorpagina van het grootste weekblad van het land.

De mysterieuze verdwijning verkocht goed. Niet in het minst omdat zijn vrouw - die de avond daarvoor de politie had gebeld en had verteld dat haar man de vorige avond niet was thuisgekomen op het landgoed van het paar in Zuid-Jutland – haar naam had gevestigd als een van de populairste beroemdheden van het land.

Mich merkte dat hij zich nog steeds ongemakkelijk voelde elke keer dat Katja’s naam genoemd werd en ook elke keer dat hij haar gezicht in de media zag. Wat helaas best vaak gebeurde nadat haar carrière serieus op gang was gekomen. Het was een complex gevoel dat voor een deel uit schaamte bestond voor de vernederingen die hij had ondergaan in de tijd dat ze samen waren. En ook iets wat het beste omschreven kon worden als oprechte haat jegens Katja Bech.

Had dat gevoel hem er ook toe aangezet om op jacht te gaan naar Søren Poulsens naam in de gelekte documenten? Werd hij gedreven door zoiets primitiefs als de behoefte om zich te wreken op Katja door haar man te treffen?

Mich zette de gedachte van zich af. Met de batterij van de auto op tachtig procent draaide hij de snelweg weer op. Het was harder gaan waaien, de wind trok aan het stuur en de eerste regendruppels landden op de voorruit. Hij schakelde de podcast over naar de luidsprekers van de auto en zette het geluid harder.

‘Maar Søren Poulsen was natuurlijk al in the picture een paar weken voor hij verdween. Namelijk toen Morgenbladet hem in verband bracht met investeringen in belastingparadijzen,’ zei vethaar.

De essentie was, zo legde hij uit aan de luisteraars, dat de krant deelnam aan een internationale samenwerking met media uit vierendertig landen die toegang hadden gekregen tot het grootste lek ter wereld tot nu toe. ParadiseLeak, zoals het lek gedoopt was, bevatte meer dan drieëntwintig miljoen gelekte documenten van een advocatenkantoor dat bedrijven en rijke mensen hielp met het in het diepste geheim opzetten en drijven van ondernemingen op de Seychellen.

Morgenbladet begon met het inruimen van de voorpagina voor een verhaal over een bekende linkse politicus die een groot belang in een Zweedse wapenproducent had verborgen in een lege bv op de Seychellen. En de week erna was de varkensfokker aan de beurt. De krant had in talloze documenten notulen van de raad van bestuur en rekeningen gevonden van Danevang Inc., dat eigendom was van Poulsen en dat al een aantal jaren investeerde in drie Russische varkensfokkerijen met een jaarlijkse productie van een kwart miljoen varkens.

Het pikantste was dat Danevang onlangs de drie Russische fokkerijen voor zesentachtig miljoen Deense kronen had doorverkocht aan een andere lege bv, Zenit, die naar verluidt werd bestuurd door de Russische oligarch Roman Usmanov via een aantal stromannen. Usmanov had ooit in Sint-Petersburg een judoclub opgericht samen met een zekere Vladimir Poetin en hij hield de vriendschap in stand, wat hem gouden kansen had opgeleverd als zakenman. Hij was volgens critici nauw betrokken bij corruptie en het witwassen van geld en berucht om zijn financiële steun aan de zogenoemde Orlovsbrigade, onderdeel van de Deense Ørnebrigade, een privéleger dat een grimmig spoor van oorlogsmisdaden achterliet in Afrika, Syrië en Oekraïne. Hierdoor was het vanzelfsprekend dat Usmanovs naam op de sanctielijst van de eu stond.

‘Maar wacht even,’ zei de komiek. ‘Heeft Morgenbladet bewijs gevonden dat Poulsen onwettig heeft gehandeld?’

‘Nee,’ zei vethaar. ‘Dat was precies wat Poulsen zelf ook zei in een korte schriftelijke reactie voor hij verdween. Hij verklaarde dat hij niet had geweten dat Zenit in handen was van Usmanov en benadrukte dat het niet onwettig was om een bv op de Seychellen te hebben. De belastingdienst heeft tot nu toe ook geen zaak tegen hem aangespannen voor het bedriegen van de Deense staat.’

De komiek onderbrak weer: 

‘Hier wordt het plot ingewikkelder. Op een donderdagavond midden in oktober verlaat Søren Poulsen een bijeenkomst over de toekomst van de landbouw in Axelborg in Kopenhagen. Hij is zichtbaar op een bewakingscamera in de ondergrondse parkeergarage, waar hij in zijn Bentley gaat zitten. Maar hij komt nooit thuis op zijn landgoed in het zuiden van Seeland aan. En de ochtend daarna wordt hij als vermist opgegeven door Katja Bech.’

‘En op zondag konden we vervolgens in Morgenbladet lezen dat een van de stromannen van de oligarch, een zekere Boris Gromov, een dreigende e-mail heeft gestuurd aan de leiding van Søren Poulsens bv Danevang. Hij schrijft dat er serieuze problemen zijn bij de fokkerijen, die de verkoper heeft proberen te verbergen en die hebben geleid tot grote verliezen. De Russen zijn van mening dat ze bedrogen zijn en eisen geldelijke compensatie,’ vertelde vethaar en hij las een belangrijke passage uit de e-mail hardop voor: ‘Ik waarschuw uit naam van de investeerders voor het feit dat het ernstige consequenties kan hebben, ook op persoonlijker vlak, als onze eisen niet worden ingewilligd.’

‘Er is natuurlijk niemand die weet of Søren Poulsen inderdaad heeft geprobeerd om de oligarch en zijn handlangers te bedriegen,’ zei de komiek. ‘Als dat wel zo is, is het natuurlijk niet moeilijk om je voor te stellen dat ze wat ijdele handen kunnen vinden in de Orlovsbrigade, die de dreigementen kunnen waarmaken. De brigade staat erom bekend dat ze mensen werven onder dieven en moordenaars in Russische gevangenissen. Maar kun je het überhaupt maken om zoiets te schrijven op het moment dat de man is verdwenen en zijn familie kwetsbaar is? En dan ook nog een commentaar afdrukken waarin de journalist achter de artikelen Søren Poulsen zwartmaakt en schrijft dat hij het helemaal aan zichzelf te danken heeft als hij schrammen heeft opgelopen.’

‘Nou, dat is precies wat Søren Poulsens vrouw ook heeft gezegd. Heb je haar gezien in het programma Mediemagasinet? Katja Bech was on fire. Hoe kon Morgenbladet het zich veroorloven om een eervolle zakenman zwart te maken? Was de krant een roddelblad geworden? Ze veegde de vloer aan met de redactiechef die eropuit was gestuurd om de verhalen te verdedigen.’

‘Ja, zij is wel een tough cookie, Pernille Hvid, maar ze had gewoon sorry moeten zeggen voor het commentaar. Michael Moll, die het geschreven heeft, is trouwens ook niet bepaald een ster, ook al werkt hij bij de op een na grootste krant van het land. Katja Bech zei dat hij een paar pijnlijke miskleunen op zijn cv heeft staan.’

Mich sloeg hard met zijn hand op het stuur en swipete de podcast weg. In plaats daarvan vond hij een playlist met indierock en grunge uit de jaren negentig. Het begon met Nirvana en ‘Territorial Pissings’ en hij zette het geluid heel hard. Gotta find a way, a better way, I’d better wait. Just because you’re paranoid, don’t mean they’re not after you.

Door de regen heen kon hij vaag de pylonen van de Grote Beltbrug zien. Nu kon hij alleen maar hopen dat de brug niet al afgesloten was. De wind was toegenomen en hij moest het stuur goed vasthouden om niet in de berm te belanden.

Ongeacht wie verdomme die foto op zijn deurmat had gelegd en waarom, had hij sterk het vermoeden dat deze rit iets goeds met zich mee zou brengen. Een wild verhaal. Een comeback. Met Nirvana op volle sterkte dacht hij: morgen snoer ik al die klootzakken de mond.

Meer lezen

***

In Operatie Porcus is de grootste varkensboer van Denemarken al drie weken spoorloos verdwenen wanneer er op een late avond bij journalist Michael Moll wordt aangebeld. Op de deurmat vindt hij een envelop met daarin een foto van de varkenshouder, een adres in Noord-Jutland en de woorden: ontmoet me hier vannacht.

Wanneer Moll op het adres aankomt, neemt de zaak een onverwachte wending. Hij ontdekt verbanden met zowel Russische criminelen als radicale dierenactivisten. En nog erger: zijn eigen negentienjarige dochter lijkt erbij betrokken te zijn.

Inlichtingenagent Christiane Mielcke wordt op de zaak gezet, die al snel uitgroeit tot een nationale crisis wanneer activisten en woedende boeren voor het Deense parlementsgebouw met elkaar in botsing komen.

Tijdens het onderzoek ontdekt Mielcke dat Moll waarschijnlijk meer bij de zaak betrokken is dan hij wil toegeven. Toch beseffen ze allebei dat ze niet zonder elkaar kunnen en onconventionele methoden zullen moeten gebruiken om de waarheid boven tafel te krijgen. Het is het begin van zes dramatische dagen die uitmonden in een macaber spel op leven en dood.