Van 16e-eeuwse heldin naar bestseller: het verhaal achter Isola

'Tweeëntwintig jaar geleden, tijdens een familievakantie in Montreal, zat ik rechtop in bed mijn pasgeboren dochter te voeden. Ze was zes weken oud en werd vaak wakker, dus ik voedde haar terwijl ik een stapel bibliotheekboeken las die ik voor mijn zoons had meegenomen. In een kinderboek over de ontdekkingsreiziger Jacques Cartier las ik een passage die me diep raakte. Het ging ongeveer zo:

In 1542 zeilde een Franse edelman genaamd Jean-François Roberval naar het gebied dat nu Canada heet om Cartier te ontmoeten. Roberval nam zijn jonge pupil, Marguerite de la Rocque, mee, die hem irriteerde door een affaire aan boord van het schip te hebben. Uit frustratie liet Roberval Marguerite en haar geliefde achter op een onbewoond eiland, waar ze erin slaagde meer dan twee jaar te overleven terwijl ze ijsberen afweerde.

Geschrokken staarde ik naar de pagina. Wacht. Wat? Wie was deze vrouw? Waar vond ze de kracht? Wat is er met haar gebeurd?

De auteur zei verder niets over dit onderwerp, maar ik kon niet ophouden met denken aan de jonge vrouw die gestrand was. Hoe kwam ze op dat schip terecht? En hoe overleefde ze? Ik ben opgegroeid op een eiland en ben altijd aangetrokken geweest tot romans als Robinson Crusoe en Kidnapped. Hoe zou het zijn om een roman te schrijven over een verstoten vrouw? Ik droomde ervan dit verhaal te schrijven, maar deed het niet. Ik schreef nog verschillende andere boeken, maar ik bleef aan Marguerite denken.

Toen ik eindelijk mijn nieuwste roman Sam schreef, een eigentijds verhaal over een meisje dat dol was op boulderen, begon het verhaal van Marguerite zich voor mij open te stellen. Sam was een klimmer, een strever, een overlever en ik begon Marguerite door die lens te zien. Marguerite betoverde mij, maar hoe zou ik haar benaderen?

Als een acteur zocht ik naar mijn karakter en probeerde haar van binnenuit te begrijpen. Ik begon te denken dat ze haar eigen verhaal in mijn roman moest vertellen, maar hoe zou ik haar stem vinden?

's Ochtends werkte ik aan Sam en 's middags schreef ik met de hand in een notitieboekje, waarbij ik experimenteerde met verschillende openingen voor het boek dat Isola zou worden.

Keer op keer probeerde ik de eerste regel te schrijven – en toen, op een dag, sprak Marguerite tot me.

"Ik heb mijn moeder nooit gekend. Ze stierf in de nacht dat ik geboren werd, en zo liepen we elkaar in het donker voorbij..."

Vanaf dat moment wist ik dat Marguerite me de rest zou vertellen. Ik kon haar stem horen en ik wist dat ze me zou begeleiden op haar reis van Frankrijk naar de Nieuwe Wereld, van comfort naar avontuur, van jeugdige arrogantie naar ervaring.

Emily Dickinson schreef: "Er is geen fregat zo groot als een boek." Ik voelde de waarheid hiervan toen ik met Marguerite de zeilen hijsde. Ik hoop dat jij dat ook voelt wanneer je Isola leest.

Goede reis,

Allegra'

Deze brief verscheen eerder op de website van Reese’s Bookclub.

Dit is zonder twijfel een van mijn favoriete historische romans tot nu toe. – Reese Witherspoon