Elly Vleeschhouwer-Blocq overleden op 101-jarige leeftijd

Middenin de Tweede Wereldoorlog werd Elly op zestienjarige leeftijd verliefd op Wim Vleeschhouwer, de voorzitter van haar tafeltennisvereniging. Toen Elly in 1943 werd opgepakt, besloot Wim vrijwillig met haar mee te gaan. Samen kwamen zij terecht in Kamp Vught, waar zij deel gingen uitmaken van het zogenoemde Philips-Kommando, een groep Joodse gevangenen die dankzij de bescherming van Philips voorlopig aan deportatie wist te ontkomen. Die bescherming bleek uiteindelijk niet blijvend. Elly werd gedeporteerd naar Auschwitz en later verder vervoerd langs verschillende kampen. Onder onmenselijke omstandigheden bleef zij vechten voor haar leven, gedreven door hoop en liefde, waardoor ze acht concentratiekampen overleefde.

In 2024 gaf Femmetje de Wind met Hij noemde me Elly een stem aan Elly’s herinneringen en ervaringen. Het boek maakte diepe indruk en Elly werd uitgenodigd voor verschillende interviews, waarin zij openhartig sprak over haar leven en haar oorlogservaringen. In een interview met de Volkskrant wilde zij een belangrijke les meegeven aan jongere generaties: “‘In de eerste plaats: nooit iemand haten. Daar komt oorlog van. Niet opgeven, altijd hoop houden. En altijd schoonheid blijven zien. Zelfs in de kampjaren kon ik genieten van de opkomende zon elke ochtend. Ik ben blij dat ik dat kon. In alle omstandigheden is er iets om van te genieten, je moet het alleen willen zien.’”

Wij zijn dankbaar dat wij hebben mogen bijdragen aan het doorgeven van haar bijzondere verhaal aan nieuwe generaties. We zullen Elly Vleeschhouwer-Blocq herinneren als een inspirerende vrouw, wier levensverhaal velen zal blijven raken.